In een NewYorks theatertje presenteert de gestoorde manager Sardu de meest bizarre en perverse acts naakte en gekooide kannibalenmeisjes de Caged Sexoids een menselijk dartboard onthoofding door middel van guillotine en een dwerg die via een rietje menselijke hersenen opzuigt Wat het publiek alleen niet weet is dat de acteurs ontvoerde blanke slavinnen zijn die weinig kans maken de show te zullen overleven.Deze bloederige horrorsatire met extreme gore en sex zorgde in Amerika voor veel opschudding. De film werd destijds in de ban gedaan door Women Against Pornography.Sound Dolby Digital 2.0Speelduur 89 min.Kijkwijzer Geweld Seks Grof taalgebruikLeeftijd Afgeraden voor kinderen

De ldquoSlave Huntressrdquo is bloedmooi keihard en doortrapt. In de wildernis jaagt ze op jonge vrouwen die de oorlog ontvlucht zijn. Nadat ze hen onderwerpt aan haar erotische spelletjes verkoopt ze hen door aan een bende vrouwenhandelaars. Daar worden de meisjes gebruikt als blanke slavinnen. Maar de drie meiden die ze nu te pakken heeft vechten terug. Om te ontkomen aan de perverse wil van de Slave Huntress zetten ze de bende tegen haar op. Nu moet zij al haar fysieke en sensuele kennis in de strijd gooien om zelf te ontkomenhellip..Sound Dolby Digital 5.1Speelduur 90 min.Kijkwijzer SeksLeeftijd Afgeraden voor kinderen

De sadistische Gravin Elizabeth Bathory houdt zich bezig met duistere en mystieke machten. Ze gebruikt het bloed van jonge, onschuldige maagden om haar eigen leven te verlengen. De kerkers van haar kasteel zitten vol blanke slavinnen, die..

Net als vroegere koloniale propagandafilms getuigen recente films over Afrika nog altijd van een rauw kolonialisme waarin openlijk racisme aan bod komt. Bovendien komen films waarin Afrikaanse filmmakers met racistische stereotypen afrekenen, amper of niet in onze bioscopen en op onze tv- schermen. 'Het publiek wil dat niet zien en het is niet commercieel genoeg', zeggen de grote bioscoophouders en tv-programmatoren. Nochtans gaat het om een continent waarmee wij, via de koloniale geschiedenis of via de Magrebijnse migranten vandaag, dagelijks te maken hebben.Bij de onafhankelijkheid van de Afrikaanse landen beseften weinige beleidsmakers dat voor de '(mentale) gezondheid en de onafhankelijkheid' films even belangrijk zijn als waterputten. Vaak in de onmogelijkste omstandigheden probeerden Afrikaanse cineasten aan deze miskende behoefte tegemoet te komen: Med Hondo, Sembene Ousmane, Haile Gerima, Bassek Ba Kobhio en tal van anderen. Zij behoren tot diegenen die voor een eigen koers opteerden, wars van het (neo-)kolonialisme. Het ging erom 'de geesten te dekoloniseren', zoals N'gugi wa Thiongo zei. Afrikaanse filmmakers willen in hun eigen verteltraditie, zoals griots, met filmbeelden hun inzichten en verhalen brengen. Zo helpen zij bij de verspreiding van hun cultuur en van hun kijk op de werkelijkheid en op hun dagelijkse leven. Dat wij hiervan verstoken blijven omdat het niet 'commercieel' genoeg zou zijn, is een ernstig democratisch deficit. Want film is meer dan een 'product', het is een hoeksteen van de informatiemaatschappij. Westerse informatieconcerns overspoelen de wereld met audiovisuele producties. Die zijn dikwijls doordrenkt met een koloniale cultuur en met 'eurochauvinisme' ten overstaan van alles wat met Afrika te maken heeft. De waardemeter is de blanke westerling, waarbij voor dialoog met Afrikanen en hun cultuur geen plaats is. Het is de negatie van een continent en zijn inwoners.Dit boek kwam tot stand mede dankzij de steun van Africalia vzw en het Afrika Filmfestival

BLACK FACE – WHITE JEWEen kortstondige historische romanceTot ver in de jaren zestig van de vorige eeuw hebben in Amerika blanke Joodse entertainers zich zwart geschminkt en vol overgave olijke negers gespeeld. Ze waren heel populair, de 'blackfaces'. Vaudeville, showboat, circus, films, televisie: ze vonden er gemakkelijk emplooi en hadden veel fans onder een dankbaar publiek. Al Jolson werd in 1928, door z'n 'blackface'-rol in de film The Jazz Singer, hét grote voorbeeld voor legio zingende en dansende 'blackfaces'. Dat Joden 'zwarten' gingen nadoen mag tegenwoordig als stuitend worden ervaren, destijds stoorde niemand zich er aan. Er waren in de VS zelfs Afro-Amerikaanse artiesten die hun gezicht nóg zwarter schminkten om voor een nietsvermoedend zwart en blank publiek voor een 'blackface' door te kunnen gaan. Nog minder bekend zijn zwarte artiesten 'in Jewface'. Zij schminkten zich blank, zetten een hoedje op deden een vlinderdasje om en vertelden met een jiddisch accent 'joodse moppen'. Een vrij recente Jewface-creatie van 'black comedian' Eddie Murphy is die van 'the old Jew' Saul, die nog in 1988 optrad in de 'black cast'-film Coming to America. In de jaren twintig van de vorige eeuw begon Oscar Micheaux, autodidact en een zoon van negerslaven, met het schrijven van romans en het produceren en regisseren van speelfilms met een 'colored cast'. Zijn boeken werden bestsellers en zijn 'low-budget'-films draaiden in het zuiden van de VS met groot succes in cinema's 'for colored people'. De financiers van Oscar Micheaux waren Joodse zakenlui als Alfred Sack en Ted Toddy, die tegelijkertijd de 'zwarte' bioscoopconcerns in handen hadden waar exclusief 'all-black cast'- films draaiden. Ook het sinds de dood van 'the King of Pop' Michael Jackson wereldwijd bekende Apollo Theater in Harlem, waar al meer dan zeven decennia zwarte papartiesten en zwarte jazzmusici optraden en nog optreden, heeft nooit onder een zwarte directie gestaan maar altijd onder blank Joods bewind.

Elegant Angel heeft haar fans gevraagd om de honderd mooiste, blanke vrouwen uit de pornobranche te kiezen. Op de lijst kwamen alleen dames voor die meegespeeld hebben in interraciale films. Deze drie discs zijn het resultaat van de verkiezing. Kijk snel en kies je eigen favoriet.