Huizinga toont op briljante en onnavolgbare wijze dat de homo sapiens die wij zijn in wezen tevens een homo ludens is en dat altijd is geweest.Naast zijn (cultuur)historische werken en zijn biografieën heeft Huizinga zich vooral tegen het eind van zijn leven aan algemeen culturele beschouwingen gezet. Als een van de hoogtepunten van die cultuurwetenschappelijke arbeid geldt de uit 1938 stammende studie Homo ludens. Daarbij ging het hem niet om de betekenis van het spel als cultuurverschijnsel, maar om het ludieke als wezenlijk kenmerk van de menselijke beschaving. Dat kenmerk werkt hij uit in beschouwingen over bijvoorbeeld taal, rechtspraak, oorlogvoering, filosofie, kunst en sport. Huizinga toont op briljante en onnavolgbare wijze dat de homo sapiens die wij zijn in wezen tevens een homo ludens is en dat altijd is geweest.De reeks Athenaeum Boekhandel Canon verschijnt in samenwerking tussen Athenaeum Boekhandel en Amsterdam University Press. Voor meer informatie over de reeks zie www.aup.nl/aaa-serie en www.athenaeum.nl.
Is het een dagboek of een roman? Een sensationele vondst was Homo submersus zeker: een verslag uit de onderduik, in dagboekvorm geschreven door Jacques Presser, een van Nederlands grootste historici.Met Ondergang schreef Jacques Presser in de jaren zestig op onnavolgbare wijze over de jodenvervolging in Nederland. Presser zelf had de oorlog als onderduiker overleefd, maar verloor bijna zijn gehele familie, onder wie zijn vrouw. Bijna niemand wist dat hij tijdens de oorlog een boek over de onderduik had geschreven. Homo submersus ('de ondergedoken man') is een roman in dagboekvorm, die zo dicht tegen de werkelijkheid aanleunt dat hij als een autobiografie kan worden gelezen. Naast zijn eigen ervaringen heeft Presser in zijn verhaal berichten van andere onderduikers en verzetsmensen verwerkt. Dit alles kan al spectaculair worden genoemd, maar belangrijker nog is dat Homo submersus een meesterwerk is: beklemmend, ontroerend en bij vlagen zelfs geestig. Met een inleiding en wetenschappelijke verantwoording door Nico Markus. Nico Markus is historicus en was lange tijd leraar aan het Vossius Gymnasium in Amsterdam, de school van Presser zelf. Over de auteurJacques Presser (1899-1970) was schrijver en dichter en hij behoorde tot de grootste historici die ons land gekend heeft. In 1957 schreef hij het boekenweekgeschenk De Nacht der Girondijnen over het drama van de jodenvervolging. Met deze indringende novelle, die over de hele wereld vertaald werd en op lezers vandaag de dag nog altijd diepe indruk maakt, vestigde Presser zijn naam als literator.
In late 1888, only weeks before his final collapse into madness, Nietzsche (1844-1900) set out to compose his autobiography, and 'Ecce Homo' remains one of the most intriguing yet bizarre examples of the genre ever written.
Homo sapiens rank among the most parasitized of all animals. In part this is because we know so much about all aspects of the biology of our species, but in addition, our varied habitat and diet and our global distribution exposes us to more infections than any other species. Whereas some familiar parasitic infections are responsible for much human disease and suffering, the great majority are rare or obscure forms ignored by all but the most comprehensive texts. The Parasites of Homo sapiens: An Annotated checklist of the Protozoa, Helminths and Arthropods for Which We Are Home, 2nd Edition presents a comprehensive listing of them all. Closely following the pattern of the first edition, this new edition incorporates a wealth of further information and data from the most recently published research findings. An indispensable guide for all parasitologists, it presents a comprehensive checklist of all animals naturally parasitic in or on the human body. Each parasite listed includes a complete summary of its characteristics.The structure of each entry includes:The scientific name of the parasite Synonyms for scientific namesStatus of reported human casesGeographical distribution and abundanceParasite habitat on humans HostsTransmission mechanismsHuman risk factorsIndication of host-specificity status
Naast zijn (cultuur)historische werken en biografieën heeft taalwetenschapper en sanskritist Johan Huizinga (1872-1945) zich vooral tegen het einde van zijn leven gewijd aan algemeen-culturele beschouwingen. Als een van de hoogtepunten geldt de uit 1938 daterende studie 'Homo Ludens'. Daarin gaat het Huizinga niet om de betekenis van het spel als cultuurverschijnsel, maar om het 'ludieke' als wezenlijk kenmerk van de menselijke beschaving. Dit gegeven werkt hij uit in beschouwingen over bijvoorbeeld taal, rechtspraak, oorlogvoering, filosofie, kunst en sport. Huizinga toont op briljante en onnavolgbare wijze dat de homo sapiens in wezen altijd een homo ludens is geweest. Speciaal voor deze nieuwe editie heeft fotograaf Vincent Mentzel uit zijn omvangrijke oeuvre een selectie gemaakt van beelden die de 'spelende mens' in al zijn facetten toont.Huizinga geldt als de belangrijkste Nederlandse historicus van de twintigste eeuw, vooral dankzij zijn studies 'Herfsttij der Middeleeuwen' (1919) en 'Homo Ludens'. Met zijn boek 'In de schaduwen van morgen' (1935) betoonde hij zich bovendien een invloedrijk cultuurcriticus van zijn eigen tijd. Dat Huizinga in de jaren dertig als een zeer serieuze kandidaat voor de literaire Nobelprijs gold, toont aan hoezeer hij excelleerde in de compositie en zeggingskracht van zijn interpretaties en opvattingen.Mentzel werkt sinds het begin van de jaren zeventig als staffotograaf voor NRC Handelsblad en heeft zich sindsdien ontwikkeld tot een van de bekendste Nederlandse fotojournalisten. Als staffotograaf bepaalde hij lange tijd het gezicht van de krant. Mentzel kreeg na een afgebroken studie aan de Rotterdamse kunstacademie zijn opleiding in de praktijk: van 1967 tot 1969 was hij assistent van de Amsterdamse theaterfotografe Maria Austria.
Presents an evolutionary explanation of the so-called human universals - or behavioral patterns - observed in several of the cultures that have been studied by anthropologists. This book presents the composition of the brain, the different forms of human sense perception, and the evolutionary development of the species.
Veel van de vraagstukken waar men in de psychologie en de neurologie mee worstelt blijken onoplosbaar zolang wij uitgaan van het beeld dat wij tot nu toe van ons zelf hebben.Bijvoorbeeld: hoe is het toch mogelijk dat mensen stemmen horen, dat ze soms zelfs uit meer dan één persoon schijnen te bestaan? Waarom bestaan er eigenlijk geslachten en geaardheden? Hoe komt het dat wij ons steeds op dezelfde manieren verspreken?Homo Combinatus laat ons zien dat al deze zaken vanuit een ander mensbeeld bekeken wel degelijk verklaarbaar zijn!Homo Combinatus is niet specifiek gericht op hen die zich uit hoofde van hun beroep met dit soort zaken bezighouden. Dit in een prettig leesbare, betrekkelijk populaire stijl geschreven boek is voor eenieder toegankelijk, dus zeer beslist ook voor niet-medici. Het maakt ons op een verrassende manier duidelijk dat er een totaal ander mensbeeld ontstaat zodra men de grenzen tussen de verschillende disciplines laat vervagen.
Though separated by only eleven years in age, Hemingway and Williams seem literary generations apart. Yet both authors bridged their modernist/postmodernist divide through mutual examinations of the polemics behind heteromasculinity, Hemingway in The Sun Also Rises and Williams in Cat on a Hot Tin Roof. This book explores the two works many sociopolitical, literary, and intertextual ties, in particular how the conclusion of one echoes that of the other, not just in its irony but also in its implication of the audiences participation in engendering the social rules responsible for the protagonists struggle to negotiate his sexual identity. Hemingways Sun shares more with Williamss Cat than just a similar ending, however. Both works explore more broadly the construction of a queer masculinity, where the parameters that define masculinity and sexuality grow as unstable and irresolute as the frontier during a war or the line of scrimmage during a football game.
Shows what the new generation of learners can bring to schools and how teachers can interpret what they observe in schools. This book gives suggestions on how to respond to the need to adapt teaching practices for a society where dealing with knowledge is a matter of negotiation and creativity.
Blood sacrifice, the ritual slaughter of animals, has been basic to religion through history, so that it survives in spiritualized form even in Christianity. How did this violent phenomenon achieve the status of the sacred? This study examines this question.
Tells the history of life in Britain. Drawing on the evidence and techniques of investigation, this title describes times when Britain was so tropical that man lived alongside hippos and sabre tooth tiger, times so cold we shared this land with reindeer and mammoth, and times colder when we were forced to flee altogether.
A sociological analysis of modern intellectual culture, aiming to show that the academy is not just a realm of dialogue and debate, but also a sphere of power in which reputations and careers are made, defended and destroyed. Key figures such as Foucault, Levi-Strauss and Derrida are discussed.
Tells the epic history of life in Britain, since man's very first footsteps. Drawing on various techniques of investigation, this book describes times when Britain was so tropical that man lived alongside hippos and sabre tooth tiger, times so cold we shared this land with reindeer and mammoth, and times when we were forced to flee altogether.
'Ich kennen mein Loos. Es wird sich einmal an meinen Namen die Erinnerung an etwas Ungeheures ankn³pfen, - an eine Krisis, wie es keine auf Erden gab.'Wer Nietzsches Ecce homo zur Hand nimmt, muss sich viele Frage stellen. Er kommt nicht umhin, zumindest f³r sich selbst zu klõren, was von diesem Text und von der geistigen Verfassung seines Autors zu halten ist. Denn Ecce homo ist ein ma?loses Buch eines ma?losen Menschen in ma?loser Absicht. Nietzsche polemisiert darin heftig gegen Moral, Seele, Geist, freien Willen und sogar Gott. Und er verk³ndet seine Weisheit, zu der es geh÷rt, dass sie niemals schon gefunden, sondern immer erst zu suchen ist.
I am not a man, I am dynamite.'Ecce Homo is an autobiography like no other. Deliberately provocative, Nietzsche subverts the conventions of the genre and pushes his philosophical positions to combative extremes, constructing a genius-hero whose life is a chronicle of incessant self-overcoming. Written in 1888, a few weeks before his descent into madness, the book sub-titled 'How To Become What You Are' passes under review all Nietzsche's previous works so that we, his 'posthumous' readers, can finally understandhim aright, on his own terms. He reaches final reckonings with his many enemies - Richard Wagner, German nationalism, 'modern men' in general - and above all Christianity, proclaiming himself the Antichrist. Ecce Homo is the summation of an extraordinary philosophical career, a last great testament toNietzsche's will.
It would be difficult to imagine what human life would be like without storiesfrom myths recited by Pueblo Indian healers in the kiva, ballads sung in Slovenian market squares, folktales and legends told by the fireside in Italy, to jokes told at a dinner table in Des Moinesfor it is chiefly through storytelling that people possess a past.In Homo Narrans John D. Niles explores how human beings shape their world through the stories they tell. The book vividly weaves together the study of Anglo-Saxon literature and culture with the author's own engagements in the field with some of the greatest twentieth-century singers and storytellers in the Scottish tradition. Niles ponders the nature of the storytelling impulse, the social function of narrative, and the role of individual talent in oral tradition. His investigation of the poetics of oral narrative encompasses literary works, such as the epic poems and hymns of early Greece and the Anglo-Saxon Beowulf, texts that we know only through written versions but that are grounded in oral technique.That all forms of narrative, even the most sophisticated genres of contemporary fiction, have their ultimate origin in storytelling is a point that scarcely needs to be argued. Niles's claims here are more ambitious: that oral narrative is and has long been the chief basis of culture itself, that the need to tell stories is what distinguishes humans from all other living creatures.
Denken en spreken worden als d ijzondere kenmerken van de mens beschouwd. Onze soort wordt daarom ook wel als homo sapiens of homo loquens aangeduid. De complexe eigenschappen waar het hier om gaat zijn nog maar ten dele doorgrond.De centrale gedachte van Homo loquens en homo scribens is, dat de wetenschappelijke beeldvorming over denken en spreken sterk bepaald is door een culturele verworvenheid van de mens, namelijk zijn schriftelijkheid. Het feit dat we schrijven, meer in het bijzonder zoals dat gebeurt in het alfabetische schrift, heeft lange tijd in de taalwetenschap, psychologie en filosofie de kijk op denken en spreken getekend en vertekend, zo betoogt Kraak. De stelling wordt ge ustreerd met vele citaten uit centrale teksten uit de betrokken wetenschapsgebieden.A. KRAAK was van 1970 tot 1993 hoogleraar Algemene Taalwetenschap aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Hij overleed in 2005 op 77-jarige leeftijd.
Features cross-stitch patterns for the young, hip, do-it-yourself generation. The author has brought cross-stitch firmly into the 21st century. Her work has the look of an oldfashioned sampler, surrounded by hearts and duckies, but filled with messages such as "Bite me," "Beeyatch," and "Homo Sweet Homo."
Shows what the new generation of learners can bring to schools and how teachers can interpret what they observe in schools. This book gives suggestions on how to respond to the need to adapt teaching practices for a society where dealing with knowledge is a matter of negotiation and creativity.
Over het ‘ludieke’ als wezenlijk kenmerk van de menselijke beschavingNaast zijn (cultuur)historische werken en biografieën heeft taalwetenschapper en sanskritist Johan Huizinga (1872-1945) zich vooral tegen het einde van zijn leven gewijd aan algemeen-culturele beschouwingen. Als een van de hoogtepunten geldt de uit 1938 daterende studie 'Homo Ludens'. Daarin gaat het Huizinga niet om de betekenis van het spel als cultuurverschijnsel, maar om het ‘ludieke’ als wezenlijk kenmerk van de
Homo sacerDe soevereine macht en het naakte levenGiorgio AgambenDe gevangene van het concentratiekamp, maar ook de hedendaagse vluchteling en de comapatiënt die tussen leven en dood zweeft, ziet Agamben als moderne belichamingen van de homo sacer. Sinds zijn verschijning in 1995 is Homo sacer in en buiten Europa onderwerp van vele, vaak heftige discussies. In Homo sacer behandelt de Italiaanse filosoof Giorgio Agamben de relatie tussen politiek en leven. In het ou
Weergaloos zelfportret van de filosoof die verwachtte pas 'postuum geboren' te worden. Ecce homo, in 1888 vlak voor zijn geestelijke instorting voltooid, werd pas acht jaar na zijn dood (1908) voor het eerst uitgegeven, en ook nog ernstig onttakeld door Nietzsches op eigenroem bedachte zus. Nog steeds brengt de vraag hoe serieus deze met superieure ironie geschreven autobiografie moet worden genomen de grote geesten in beroering. Bijwijlen tot schaterlachen verleidend, bijwijlen tot gniffelen, v
Homo Aestheticus ou la question de l'art d'aujourd'hui. Un travail qui remonte aux sources vives de l'esthétique moderne, donc au XVIIe siècle, et suit patiemment les mille et un détours qui, de Kant à Hegel, puis à Nietzsche, ont conduit la réflexion jusqu'aux dérives de la post-modernité. Pour comprendre comment se forme et se transforme le " goût ". Mais surtout un texte qui, sans cesse, déborde son cadre et balise les grands problèmes de notre époque. A travers l'analyse de ces présupposés d
Weergaloos zelfportret van de filosoof die verwachtte pas 'postuum geboren' te worden. Ecce homo, in 1888 vlak voor zijn geestelijke instorting voltooid, werd pas acht jaar na zijn dood (1908) voor het eerst uitgegeven, en ook nog ernstig onttakeld door Nietzsches op eigenroem bedachte zus. Nog steeds brengt de vraag hoe serieus deze met superieure ironie geschreven autobiografie moet worden genomen de grote geesten in beroering. Bijwijlen tot schaterlachen verleidend, bijwijlen tot gniffelen, v
